Eylem BULDU…
Bir siyasi hareketi taşıyan; mahallede kapı çalan üyesi, gençlik kollarında yetişen kadrosu, yıllarca ilçe örgütünde çalışan insanı ve bütün bunları birbirine bağlayan ortak hafızasıdır. Bazen kopan, parti değil; partideki görevini kendi siyasi geleceğiyle bir tutan isimlerdir.
Bir örnek düşünelim: Yıllardır ilçesinde çalışan gençlik kolu yöneticisi, belediye başkanlığı adaylığı geldiğinde yine dışarıdan getirilen bir ismin tercih edildiğini görüyor. Kadın kollarında yıllarca sorumluluk almış bir isim, karar masasında kendisine yer bulamıyor. Meclis üyeliğinden ve örgüt görevlerinden geçerek yetişen kadrolar beklerken, adaylıklar başka merkezlerde belirleniyor. Bu tercihler tek tek “seçim hesabı” diye açıklanabilir. Fakat tekrarlandıklarında örgüte şu mesajı verir: Emek vermen, karar sahibi olacağın anlamına gelmez.
İşte asıl aşınma burada başlıyor. Örgüt mensupları partiden kopmasa bile partiye olan güvenlerini kaybediyor; bazı yöneticiler ise bulundukları makamı partinin değil, kendilerini oraya taşıyan siyasi merkezin gücüyle açıklıyor. Bugün farklı adreslere yönelen bazı belediye başkanları ve yöneticilerin varlığı, bu ayrımın ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Bir makamı taşıyan kişi gidebilir; ama onu yetiştiren siyasi kültür, doğru kadrolara yeniden alan açılırsa yaşamaya devam eder.
Yeni bir parti kurmaksa başka bir iştir. Bir liderin çevresinde toplanan farklı geçmişlerden isimler, ilk dönemde güçlü bir görüntü verebilir. Fakat o yapıda gençlerin ve kadınların yükselme yolu yoksa, ilçe örgütleri yalnızca isimden ibaretse, adaylıklar kapalı kapılar ardında belirleniyorsa, aynı sorunlar orada da ortaya çıkar. Daha deneyimli bir siyasetçi geldiğinde liderlik onu ortak mı sayacak, rakip mi görecek? İlk seçimde beklenen sonuç alınmadığında birlikte gelenler ortak bir siyasi çizgide mi kalacaklar, yoksa kendi eski adreslerine mi dönecekler? Yeni yapının kırılganlığı tam da bu sorulara vereceği yanıtlarda yatıyor.
Bir siyasi hareket, yalnızca bir kişiye duyulan ilgiyle kurulabilir; ama o ilgi örgüte, ortak karara ve kadro yetiştirme düzenine dönüşmezse kalıcı bir partiye dönüşemez. Cumhurbaşkanlığı hedefi uğruna CHP’nin örgütünü ve kadrolarını geri plana itmek, CHP’yi kendiliğinden ortadan kaldırmaz. Tam tersine, partinin yeniden toparlanacağı zemini görünür kılar: Örgütüne dönen, emeği tanıyan ve kendi içinden kadro yetiştiren bir CHP’yi kamçılamış olur.
Çünkü CHP’nin taşıdığı tarihî ve toplumsal hafıza, bir kişinin etrafında kurulmuş siyasi birliktelikten daha derin. CHP’yi taklit ederek kurulan bir yapıyı ayakta tutmak, sanıldığından daha zor görüyoruz ve görüyoruz ki transferle kalabalık olunuyor, örgüt olun(a)muyor.
Sözün özü şu: Kök salmamış bir yapının, bir asırlık çınarı devireceğini sanması; siyasetin en kısa ömürlü özgüvenidir.
Saygılarımla…